Co jedzą wiewiórki? Dieta, dokarmianie, porady

Aktualizowane dnia 26 Listopada, 2025 przez REDAKCJA OgrodowyPoradnik.pl

Wiewiórki to jedne z najbardziej rozpoznawalnych mieszkańców naszych lasów i parków. Ich ruda sierść i puszysty ogon przyciągają wzrok, ale co tak naprawdę kryje się w menu tych zwinnych gryzoni? Dieta wiewiórek jest znacznie bardziej złożona, niż mogłoby się wydawać. To nie tylko orzechy – ich jadłospis zmienia się z porą roku i obejmuje dziesiątki różnych produktów.

Kim jest wiewiórka i dlaczego jej dieta jest tak różnorodna?

Wiewiórka pospolita (Sciurus vulgaris) to gryzoń z rodziny wiewiórkowatych, który zamieszkuje lasy liściaste, mieszane i iglaste w całej Europie. W Polsce spotykamy zarówno osobniki rude, jak i te o ciemniejszym, niemal czarnym umaszczeniu. Wiewiórki prowadzą dzienny tryb życia i są aktywne przez cały rok – nie zapadają w sen zimowy, choć w najzimniejsze dni ograniczają aktywność.

Różnorodność diety wynika z ich sposobu życia. Wiewiórki muszą gromadzić zapasy na zimę, kiedy dostęp do świeżego pokarmu jest ograniczony. Ich metabolizm wymaga stałego dopływu energii, dlatego potrafią spożywać pokarm o łącznej wadze około 35-45 gramów dziennie, co stanowi mniej więcej 10-15% ich masy ciała. Zęby wiewiórek rosną przez całe życie, więc potrzebują twardego pokarmu, który naturalnie je ściera.

Sezonowość to kolejny kluczowy czynnik. Wiosną i latem, gdy drzewa owocują, a owady są wszędzie, wiewiórki mają dostęp do białka i witamin. Jesienią koncentrują się na gromadzeniu zapasów wysokokalorycznych nasion i orzechów. Zimą żyją głównie z tych rezerw, uzupełniając je pąkami drzew i korą.

Podstawa diety: nasiona, orzechy i żołędzie

To właśnie nasiona i orzechy stanowią fundament diety wiewiórek przez większość roku. Szyszki świerka, sosny i jodły to prawdziwa kopalnia wartości odżywczych. Wiewiórka potrafi sprawnie rozłupać szyszkę i wydobyć z niej nasiona – obserwując ją przy tej czynności, można dostrzec niezwykłą precyzję i zwinność.

Orzechy laskowe to absolutny przysmak. Są bogate w tłuszcze, białko i witaminę E. Wiewiórki zjadają je na miejscu lub zakopują w ziemi jako zapas na czarną godzinę. Ciekawe, że nie wszystkie schowki są później odnajdywane – w ten sposób wiewiórki nieświadomie pomagają w zalesianiu, sadząc nowe drzewa.

Orzechy włoskie również znajdują się w menu, choć ich gruba skorupa wymaga więcej wysiłku. Wiewiórki potrafią przegryźć nawet twardą łupinę, wykorzystując swoje silne siekacze. Orzechy nerkowca w naturalnym środowisku nie występują w Europie, ale w dokarmianiu można je podawać – wyłącznie w wersji niesolonej i nieprażonej.

Żołędzie, czyli owoce dębu, to kolejny sezonowy specjał. Jesienią wiewiórki masowo je zbierają i chowają. Zawierają one dużo skrobi i tanin, które zapewniają energię. Nasiona buka, klonu i lipy również wchodzą w skład diety, choć są mniej popularne niż orzechy.

Pestki dyni czy słonecznika to doskonałe źródło kwasów tłuszczowych. W przyrodzie wiewiórki rzadko mają do nich dostęp, ale w warunkach dokarmiania chętnie po nie sięgają. Warto jednak pamiętać, żeby były one niesmazone i bez dodatku soli.

Owoce i warzywa w diecie wiewiórek

Owoce stanowią dla wiewiórek naturalne źródło cukrów prostych, witamin i wody – szczególnie latem, gdy ich dostępność jest największa. Jagody, maliny, jeżyny czy truskawki to prawdziwe smakołyki, które wiewiórki chętnie zjadają świeże. Są one bogate w witaminę C i przeciwutleniacze.

Jabłka i gruszki również mogą znaleźć się w menu, choć wiewiórki preferują ich dzikie odmiany. Zjadają miąższ, ale najczęściej interesują się pestkami – nasionami ukrytymi w środku. Te nasiona zawierają tłuszcze i białko, które są bardziej wartościowe od samej miąższówki.

Owoce leśne, takie jak dzika róża (jej owoce, czyli owoce dzikiej róży) czy głóg, stanowią cenne uzupełnienie diety jesienią. Wiewiórki jedzą je świeże, ale także suszą w swoich kryjówkach na zimowe miesiące.

Warzywa w naturalnym środowisku nie są głównym elementem jadłospisu, ale wiewiórki nie gardzą młodymi pędami, korzeniami czy bulwami. W ogrodach mogą się zainteresować marchewką czy burakami, choć to raczej wyjątkowe sytuacje. Grzyby są dla nich znacznie bardziej atrakcyjne.

Ważne, by owoce były dojrzałe i wolne od pleśni. Przefermentowane owoce mogą powodować problemy trawienne. Należy też unikać owoców cytrusowych – ich kwaśność i olejki eteryczne mogą drażnić delikatny układ pokarmowy wiewiórek.

Grzyby, kora i rośliny w codziennym menu

Grzyby to fascynujący element diety wiewiórek, który wielu ludzi zaskakuje. Wiewiórki nie tylko je zjadają, ale także aktywnie zbierają i suszą na zimę. Można je czasem przyłapać na nadziewaniu grzybów na gałęzie drzew – w ten sposób tworzą sobie naturalne spiżarnie, w których surowiec będzie się powoli suszyć.

Borowiki, maślaki, podgrzybki czy kurki to tylko niektóre gatunki, które wiewiórki rozpoznają jako jadalne. Ich organizm posiada enzymy pozwalające na trawienie niektórych grzybów zawierających substancje, które mogłyby być problematyczne dla innych ssaków, choć nie oznacza to, że są odporne na wszystkie toksyny grzybowe.

Grzyby dostarczają białka, witamin z grupy B oraz minerałów, takich jak selen czy potas. Są także źródłem błonnika, który wspomaga trawienie. Zimą, gdy świeże źródła pokarmu są trudno dostępne, suszone grzyby stają się prawdziwym ratunkiem.

Kora drzew to pokarm awaryjny, po który wiewiórki sięgają głównie późną zimą i wczesną wiosną, gdy zapasy się kończą. Młoda kora brzóz, wierzb czy osik zawiera cukry i skrobię. Wiewiórki obgryzają ją ostrożnie, nie niszcząc całkowicie drzewa.

Pąki drzew i krzewów to wiosenny przysmak. Zawierają one skoncentrowane składniki odżywcze, które drzewo przygotowało na nowy sezon wzrostu. Pąki klonu, lipy czy dębu są szczególnie wartościowe, choć ich zbiór wymaga sprawności i zwinności.

Młode pędy, liście i kwiaty również uzupełniają dietę, zwłaszcza na przednówku. Dostarczają witamin i minerałów po zimowym okresie, gdy organizm wiewiórki jest osłabiony.

Źródła białka: owady, larwy, jaja i małe kręgowce

Choć kojarzymy wiewiórki głównie z pokarmem roślinnym, białko zwierzęce jest dla nich niezbędne – szczególnie w okresie rozrodu i odchowu młodych. Wiosną i latem, gdy szykują się do lęgów, zapotrzebowanie na białko wzrasta znacząco.

Owady to najczęstsze źródło białka zwierzęcego. Wiewiórki polują na chrząszcze, gąsienice, ćmy i inne dostępne bezkręgowce. Larwy owadów ukryte w korze drzew czy pod mchem to prawdziwy rarytas – są tłuste, mięsiste i pełne składników odżywczych.

Jaja ptaków stanowią sezonowy dodatek do diety, choć wiewiórki nie są specjalistami w ich zdobywaniu. Gdy natrafią na gniazdo pozostawione bez opieki, mogą z niego skorzystać. Zjadają zarówno jaja, jak i pisklęta, choć takie przypadki są rzadsze niż mogłoby się wydawać.

Małe kręgowce, takie jak młode myszy, jaszczurki czy pisklęta, również mogą znaleźć się w menu, ale to naprawdę wyjątkowe sytuacje. Wiewiórki nie są drapieżnikami z natury i preferują pokarm roślinny. Białko zwierzęce stanowi maksymalnie 5-10% ich całkowitej diety rocznie.

Dlaczego to ważne? Białko dostarcza aminokwasów niezbędnych do budowy tkanek, produkcji mleka u samic oraz regeneracji futra. Bez niego młode wiewiórki rozwijałyby się słabiej, a dorosłe osobniki miałyby problemy z kondycją.

Co jedzą wiewiórki zimą?

Zima to najtrudniejszy okres w roku dla wiewiórek. Temperatury spadają, śnieg pokrywa ziemię, a większość roślin zaprzestaje owocowania. Dlatego już od późnego lata wiewiórki rozpoczynają intensywne gromadzenie zapasów.

Zapasowanie jedzenia to prawdziwa sztuka. Wiewiórka potrafi stworzyć kilkadziesiąt, a nawet kilkaset małych skrytek rozsianych na swoim terytorium. W każdej z nich chowa po kilka orzechów, nasion czy grzybów. Taka strategia zmniejsza ryzyko utraty całego zapasu – nawet jeśli inne zwierzę znajdzie jeden skarbiec, pozostałe będą bezpieczne.

Co znajduje się w zimowych kryjówkach? Przede wszystkim orzechy laskowe i włoskie, żołędzie, nasiona szyszek, suszone grzyby oraz pestki. To produkty trwałe, które nie psują się przez kilka miesięcy. Wiewiórki mają doskonałą pamięć przestrzenną i potrafią odnaleźć większość swoich skrytek nawet pod grubą warstwą śniegu.

Czego brakuje zimą? Przede wszystkim świeżych owoców, młodych pędów i owadów. Wiewiórki muszą uzupełniać dietę pąkami drzew i korą, co nie jest równie wartościowe jak letni pokarm. W najsurowsze zimy, gdy zapasy się kończą, wiewiórki mogą tracić około 10-15% masy ciała, co jest naturalnym procesem adaptacyjnym.

W miastach i parkach wiewiórki coraz częściej korzystają z ludzkiej pomocy. Karmniki i dokarmianie zimowe znacząco zwiększają ich szanse przetrwania. Jednak ważne, by robić to rozsądnie i nie uzależniać zwierząt od dostaw pokarmowych.

Jak bezpiecznie dokarmiać wiewiórki

Dokarmianie wiewiórek może być przyjemnością, ale wymaga odpowiedzialności i wiedzy. Nie każdy pokarm jest dla nich bezpieczny, a zbyt intensywne dokarmianie może zaszkodzić bardziej niż pomóc.

Kiedy warto pomagać? Przede wszystkim zimą, gdy naturalne źródła pokarmu są ograniczone. Okres od grudnia do marca to czas, gdy wiewiórki najbardziej potrzebują wsparcia. Wczesną wiosną, zanim pojawią się pąki i młode pędy, dodatkowy pokarm również będzie mile widziany.

Jakie pokarmy są bezpieczne? Orzechy laskowe i włoskie (w łupinach), nasiona słonecznika (niesmazone, bez soli), pestki dyni, suszone grzyby, jabłka i marchew. Wszystkie produkty muszą być świeże, suche i wolne od pleśni. Orzechy w łupinach są lepsze od łuskanych – zmuszają wiewiórki do naturalnego ścierania zębów.

Jak często dokarmiać? Wiewiórki powinny nadal samodzielnie szukać pokarmu w naturze. Dokarmianie to jedynie uzupełnienie diety, nie jej podstawa. Wystarczy uzupełniać karmnik raz na 2-3 dni, nie przesadzając z ilością. Lepiej położyć mniejszą porcję częściej niż dużą, która może się zepsuć.

Gdzie umieszczać pokarm? Najlepiej w karmniku zawieszonym na drzewie, na wysokości około 1,5-2 metrów. Taka lokalizacja chroni przed psami, kotami i innymi drapieżnikami. Karmnik powinien mieć daszek chroniący przed deszczem i śniegiem.

Czego absolutnie nie wolno podawać? O tym w kolejnej sekcji – lista produktów niebezpiecznych jest dłuższa, niż mogłoby się wydawać.

Karmnik dla wiewiórek – praktyczny poradnik

Dobry karmnik to prosty projekt, który można zrealizować samodzielnie w kilka godzin. Nie potrzebujesz skomplikowanych narzędzi ani specjalistycznych materiałów – wystarczy deska, piła, młotek i kilka gwoździ.

Najprostszy karmnik to drewniana skrzynka z dachem dwuspadowym. Wymiary około 25×25 cm, wysokość 30 cm. Z przodu wyciąć otwór wejściowy o średnicy 7-8 cm – wystarczy dla wiewiórki, ale za mały dla wron czy srók, które mogłyby zabierać pokarm. Dach powinien wystawać 5-10 cm poza krawędzie ścian, chroniąc wnętrze przed deszczem.

Gdzie powiesić karmnik? Najlepiej na spokojnym drzewie, z dala od głównych ścieżek i hałasu. Wysokość 1,5-2 metry nad ziemią to optymalna pozycja. Ważne, by w pobliżu były gałęzie, po których wiewiórka może bezpiecznie dotrzeć do karmnika – nie lubi skoków z poziomu ziemi.

Odległość od budynków? Co najmniej 3-4 metry. Wiewiórki są płochliwe i nie zbliżą się do karmnika, jeśli będzie on za blisko ludzkiej aktywności. Z drugiej strony, nie może być za daleko – wtedy trudniej go kontrolować i uzupełniać.

Co wkładać do środka? Orzechy w łupinach, nasiona słonecznika, suszone jabłka, marchew w plastrach. Można dodać gałązkę z pąkami lub kawałek suchego grzyba. Unikaj mieszanek dla ptaków – zawierają często dodatki, które wiewiórkom nie służą.

Karmnik wymaga konserwacji. Raz w miesiącu warto go wyczyścić, usuwając resztki jedzenia i łupiny. Wilgoć i pleśń to główni wrogowie – jeśli zauważysz zepsuty pokarm, natychmiast go usuń.

W tym artykule przygotowaliśmy instrukcję Jak zrobić karmnik dla wiewiórek? Poradnik krok po kroku

Wiewiórki domowe i burunduki – dieta w niewoli

W Polsce trzymanie wiewiórki jako zwierzęcia domowego jest możliwe, choć wymaga zgłoszenia zgodnie z ustawą o ochronie przyrody z 2004 roku. Wiewiórki to zwierzęta dzikie, które trudno się oswajają i wymagają dużej przestrzeni. Przed podjęciem decyzji o hodowli koniecznie skonsultuj się z weterynarzem specjalizującym się w zwierzętach egzotycznych – niewłaściwa dieta i warunki mogą prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych.

Dieta wiewiórki domowej powinna naśladować naturalną. Podstawa to orzechy (laskowe, włoskie), nasiona słonecznika i dyni, świeże owoce (jabłka, gruszki, jagody) oraz warzywa (marchew, brokuły). Ważne, by zapewnić różnorodność – monotonna dieta prowadzi do niedoborów witamin i minerałów.

Białko zwierzęce można uzupełnić poprzez mączniki, świerszcze (dostępne w sklepach zoologicznych) lub ugotowane jajko – raz w tygodniu. Zbyt duża ilość białka zwierzęcego może obciążać nerki, dlatego umiar jest kluczowy.

Burunduki (nazywane też wiewiórkami prążkowanymi) to bliscy krewni wiewiórek, którzy również mogą żyć w domach. Ich dieta jest podobna, choć burunduki chętniej zjadają warzywa i są mniej wybredne. W ich menu powinny znaleźć się: nasiona zbóż (owies, jęczmień), orzechy, świeże warzywa i owoce oraz niewielka ilość owadów.

Warto pamiętać, że zarówno wiewiórki, jak i burunduki potrzebują dostępu do gałęzi i kory – to pozwala im ścierać zęby. Brak takiej możliwości prowadzi do przerośniętych siekaczy i problemów z żywieniem.

Suplementy witaminowo-mineralne mogą być potrzebne, szczególnie zimą, gdy świeże owoce są mniej dostępne. Najlepiej skonsultować to z weterynarzem specjalizującym się w zwierzętach egzotycznych.

Czego NIE podawać wiewiórkom – lista zakazanych produktów

To jedna z najważniejszych sekcji tego artykułu. Wiele osób, chcąc pomóc wiewiórkom, nieświadomie podaje im szkodliwe produkty. Oto kompletna lista tego, czego absolutnie unikać:

Orzechy solone i prażone – sól to trucizna dla wiewiórek. Ich nerki nie są przystosowane do przetwarzania dużych ilości sodu. Nawet niewielka ilość soli może prowadzić do odwodnienia, niewydolności nerek i śmierci. Prażenie niszczy naturalne tłuszcze i witaminy, czyniąc orzechy mniej wartościowymi.

Chipsy, krakersy, paluszki i inne przekąski – są pełne soli, sztucznych dodatków, konserwantów i tłuszczów trans. Wiewiórki nie mają enzymów potrzebnych do trawienia tak przetworzonej żywności. Mogą powodować niedrożność jelit, problemy wątrobowe i otyłość.

Pieczywo, bułki i ciastka – zawierają drożdże, cukier, gluten i dodatki, które wiewiórki źle tolerują. Świeże pieczywo pęcznieje w żołądku, powodując wzdęcia i dyskomfort. Stare, zasuszone pieczywo może prowadzić do zapór.

Mleko i nabiał – dorosłe wiewiórki tracą zdolność trawienia laktozy po odsadzeniu od matki. Mleko krowie, ser, jogurt – wszystko to powoduje biegunkę, odwodnienie i kolki jelitowe. Wyjątek stanowią specjalne preparaty mlekozastępcze dla młodych wiewiórek, ale te powinien podawać tylko specjalista lub rehabitant zwierząt.

Czekolada – zawiera teobrominę, alkaloid toksyczny dla większości ssaków, w tym wiewiórek. Nawet niewielka ilość czekolady (około 20-30 gram na kilogram masy ciała) może prowadzić do zatrucia objawowego: drgawek, przyspieszenia akcji serca, a w skrajnych przypadkach – śmierci.

Słodycze i cukier – sztuczne cukry i słodziki niszczą naturalne bakterie jelitowe wiewiórek. Prowadzą do otyłości, próchnicy zębów i cukrzycy. Wiewiórki nie potrzebują rafinowanego cukru – wystarczy im ten z owoców.

Awokado – zawiera persynę, toksynę grzybową, która uszkadza serce i płuca wiewiórek. Nawet niewielka ilość może być śmiertelna.

Pestki i nasiona niektórych owoców – pestki wiśni, śliwek, brzoskwiń i moreli zawierają amygdalinę, która w przewodzie pokarmowym uwalnia cyjanek. Choć wiewiórki potrafią je częściowo rozpoznawać i unikać, lepiej nie ryzykować.

Cebula, czosnek i przyprawy – drażnią układ pokarmowy, uszkadzają czerwone krwinki i mogą prowadzić do anemii hemolitycznej.

Pamiętaj: to, co jest bezpieczne dla ludzi, niekoniecznie jest bezpieczne dla wiewiórek. Ich układ pokarmowy jest zupełnie inny, a detoksykacyjne możliwości organizmu znacznie mniejsze. Zawsze lepiej nie dać nic niż podać coś potencjalnie szkodliwego.

FAQ – najczęściej zadawane pytania o dietę wiewiórek

Czy wiewiórki mogą jeść orzechy ziemne (orzeszki ziemne)?

Tak, ale z umiarem i tylko w wersji niesolonej. Orzeszki ziemne (fistaszki, arachidy) są kaloryczne i zawierają dużo tłuszczu, co może prowadzić do otyłości. Podawaj je jako okazjonalny przysmak, nie podstawę diety. Unikaj prażonych i solonych wersji – te są szkodliwe.

Ile razy dziennie wiewiórki jedzą?

Wiewiórki jedzą wiele małych posiłków w ciągu dnia – zazwyczaj 5-8 razy. Są aktywne przede wszystkim rano i wieczorem. Gromadzą pokarm i wracają do niego wielokrotnie, nie konsumując wszystkiego od razu. Taki tryb żywienia pozwala im utrzymać stały poziom energii.

Czy wiewiórki piją wodę?

Tak, wiewiórki potrzebują dostępu do świeżej wody, szczególnie latem i podczas suchych okresów. Zimą często spożywają śnieg. Jeśli dokarmiasz wiewiórki, postaw płytką miseczkę z wodą obok karmnika – zmienia ją codziennie, by nie zamarzała i nie zarastała glonami. Woda jest kluczowa dla ich zdrowia.

Czy mogę karmić wiewiórki chlebem?

Nie, chleb nie jest odpowiedni dla wiewiórek. Zawiera drożdże, sól i gluten, które źle wpływają na ich układ pokarmowy. Pęcznieje w żołądku, powodując wzdęcia i dyskomfort. Jeśli chcesz pomóc wiewiórkom, wybierz orzechy lub nasiona – to bezpieczniejsze i bardziej wartościowe odżywczo.

Jakie orzechy są najlepsze dla wiewiórek?

Orzechy laskowe i włoskie to absolutny numer jeden. Są naturalne, bogate w zdrowe tłuszcze i białko. Podawaj je zawsze w łupinach – zmusza to wiewiórki do pracy, co jest dobre dla ich zębów i psychiki. Unikaj orzechów brazylijskich – są za duże i za tłuste.

Czy wiewiórki mogą jeść mięso?

W naturze wiewiórki sporadycznie spożywają białko zwierzęce w postaci owadów, larw czy jaj ptaków. Mięso w rozumieniu ludzkim (kurczak, wołowina) nie jest dla nich naturalne i nie powinno być podawane. Ich układ pokarmowy jest przystosowany do diety głównie roślinnej z niewielkim dodatkiem białka owadziego.

Ile żywności wiewiórka zjada dziennie?

Dorosła wiewiórka zjada około 40-80 gramów pokarmu dziennie, w zależności od pory roku i dostępności zasobów. Zimą, gdy żyje z zapasów, spożywa mniej. Latem i jesienią, gdy gromadzi rezerwy, jej apetyt rośnie. To mniej więcej połowa jej masy ciała, co pokazuje intensywność metabolizmu.

Czy wiewiórki jedzą ptaki lub ich jaja?

Tak, choć to rzadkie. Wiewiórki mogą jeść jaja ptaków i młode pisklęta, jeśli nadarzy się okazja. Dzieje się to głównie wiosną, gdy potrzebują więcej białka do rozrodu. Nie są jednak drapieżnikami z natury i większość ich diety stanowi pokarm roślinny.

Jak długo wiewiórki mogą przeżyć bez jedzenia?

Wiewiórki mają szybki metabolizm i nie przeżyją długo bez pokarmu. W warunkach normalnych mogą wytrzymać około 24-48 godzin bez jedzenia, zanim ich organizm zacznie się osłabiać. Zimą, gdy temperatura spada, mogą wchodzić w stan obniżonej aktywności i przetrwać nieco dłużej dzięki zapasanym tłuszczom.

Czy wiewiórki potrafią rozpoznać trujący pokarm?

Częściowo tak. Wiewiórki mają dobry instynkt i unikają wielu niebezpiecznych roślin. Potrafią też „testować” nowy pokarm, zjadając małą ilość i obserwując reakcję organizmu. Nie są jednak nieomylne – dlatego tak ważne jest, by nie podawać im szkodliwych produktów, nawet jeśli wydają się zainteresowane.

Podsumowanie – zdrowa dieta to klucz do długiego życia wiewiórek

Dieta wiewiórek to fascynująca mieszanka orzechów, nasion, grzybów, owoców i sezonowego białka zwierzęcego. Te zwierzęta przystosowały się do życia w zmiennym środowisku, gdzie pokarm bywa obfity latem i ograniczony zimą. Ich jadłospis jest znacznie bogatszy niż popularne wyobrażenie o „wiewiórce z orzechem”.

Kluczem do zdrowej diety jest różnorodność. Wiewiórki potrzebują tłuszczów z orzechów, węglowodanów z nasion i żołędzi, witamin z owoców oraz białka z owadów i grzybów. Każda pora roku wnosi coś innego do ich menu, a instynkt gromadzenia zapasów pozwala im przetrwać najtrudniejsze miesiące.

Jeśli decydujesz się na dokarmianie, pamiętaj o odpowiedzialności. Podawaj tylko bezpieczne produkty, unikaj soli, cukru i przetworzonej żywności. Nie uzależniaj wiewiórek od człowieka – one muszą nadal umieć radzić sobie samodzielnie w naturze.

Obserwowanie wiewiórek przy posiłku to prawdziwa przyjemność. Ich zwinność, inteligencja i naturalna ciekawość sprawiają, że są jednymi z najbardziej lubianych mieszkańców lasów i parków. Zadbaj o ich dietę, a odwdzięczą się wieloma godzinami fascynującej obserwacji.

Bibliografia:

1. Gurnell J. (1987) „The Natural History of Squirrels” – Christopher Helm Publishers

2. Wauters L., Lurz P., Gurnell J. (2000) „Interspecific effects of grey squirrels on the space use and population demography of red squirrels” – Journal of Animal Ecology

3. Zalecenia Ogólnopolskiego Towarzystwa Ochrony Ptaków – sekcja dokarmianie dzikich zwierząt

REDAKCJA POLECA:

Co jedzą sikorki? Czym karmić je zimą i jak to robić

Rośliny trujące dla kota – lista niebezpiecznych gatunków

Więcej ogrodowych pomysłów znajdziesz na naszym Pintereście

Źródło zdjęć: CANVA